Van welzijnsambitie naar gedragen veerkracht in de organisatie
Situatie
Een grote KMO organisatie met ongeveer 1.500 medewerkers had welzijn hoog op de agenda gezet. Er was een wellbeing manager aangesteld en een netwerk van welzijnsambassadeurs opgebouwd, verspreid over teams en afdelingen. Het hoger management gaf expliciet groen licht: welzijn mocht aandacht krijgen, initiatieven werden aangemoedigd.
Toch bleef de impact beperkt. De ambassadeurs startten enthousiast, maar botsten gaandeweg op onzichtbare muren. Initiatieven doofden uit, gesprekken liepen vast en het geloof dat ze echt verschil konden maken, brokkelde af. belasting en voortdurende veranderingen in verwachtingen en beleid. Medewerkers bleven zich engageren, maar signalen van vermoeidheid, cynisme en terugtrekgedrag namen toe. Leidinggevenden zagen het, HR benoemde het, maar concrete beweging bleef uit. De aanleiding was telkens dezelfde: men wilde “iets doen rond welzijn”, maar zonder goed te weten wat dat in deze context echt betekende.
Spanningsvraag
Hoe maak je welzijn levend in een organisatie waar iedereen het belangrijk vindt, maar niemand er ruimte voor ervaart?
De spanning zat op meerdere lagen tegelijk. Ambassadeurs botsten op weerstand in gesprekken met collega’s (“nu even niet”, “we hebben andere prioriteiten”), maar ook in zichzelf: twijfel, moedeloosheid, het gevoel te moeten trekken zonder steun. Tegelijk botsten ze op het systeem: geen tijd, geen budget, geen duidelijke plek in het werk. De veranderkundige vraag werd: hoe versterk je veerkracht wanneer goede intenties alleen niet volstaan?
Aanpak
Human Pulse begeleidde een traject van zes maanden met de welzijnsambassadeurs en de wellbeing manager. Het traject startte met een kick-offdag die niet focuste op tools, maar op betekenis en veerkracht. Ambassadeurs stonden stil bij waarom ze dit engagement waren aangegaan, wat hen had uitgeput en wat ze nodig hadden om opnieuw met goesting te handelen.
Daarna volgden maandelijkse samenkomsten waarin concreet werd gewerkt rond omgaan met weerstand: in zichzelf, in gesprekken en in het systeem. Ambassadeurs leerden weerstand herkennen als signaal, niet als afwijzing, en oefenden in het voeren van echte gesprekken zonder te overtuigen of te forceren. Samen tekenden ze een realistisch actieplan uit dat paste binnen hun dagelijkse werk.
Parallel bracht Human Pulse de structurele blokkades in kaart, tijdsdruk, onduidelijke mandaten, impliciete verwachtingen en spiegelde die samen met de wellbeing manager aan het hoger management. Niet als klacht, maar als noodzakelijke randvoorwaarden voor duurzame verandering.
Resultaat
Het ambassadeursteam hervond energie en richting. Ze voerden andere gesprekken, met meer rust en duidelijkheid, en stopten met trekken aan gesloten deuren. Welzijn verspreidde zich als een olievlek via dagelijkse samenwerking in plaats van via losse acties. Het thema werd minder een campagne en meer een gedeelde praktijk.
Wat deze case aantoont over verandervaardigheid
Deze case toont dat welzijn alleen duurzaam wordt wanneer verandervaardigheid wordt versterkt. Door ambassadeurs veerkrachtig te maken in het omgaan met weerstand en door het systeem mee te nemen in die realiteit, werd verandering mogelijk. Niet door harder te duwen, maar door anders te bewegen.
Nieuwsgierig, bedenkingen, vragen,… blijf er niet mee zitten. Plan een gratis en geheel vrijblijvend gesprek.
